Pleisterplaats

Begeleiding bij kanker

Begin 1985, ik was toen 27 jaar, bleek ik Lymfklierkanker te hebben. Ik heb de diagnose opgevat als een ‘gele kaart’. Een wake-up call. Ik had als tiener heel uitgesproken verlangens over de invulling van mijn leven. Op mijn 27ste zat ik volledig op een dwaalspoor. Ik wilde terug naar die verlangens, ondanks een weerbarstige realiteit. Ik wilde de invulling van mijn leven veranderen, voordat ik de ‘rode kaart’ zou krijgen.

Na mijn behandelingen was ik moe. Ik voelde me oud en futloos. Desondanks hervatte ik mijn werk. Er was geen energie meer over om de invulling van mijn leven te veranderen. Ik was aan het overleven. Regelmatig stak de angst de kop op alsnog de ‘rode kaart’  te krijgen. Ik werd depressief. Pas toen ik volledig in de knoop zat  zocht ik hulp.

Nadat ik uit mijn depressie kwam, ben ik aan de studie gegaan, naast mijn baan.

In 2002 was het zover dat ik ontslag kon nemen uit mijn reguliere baan en me kon gaan wijden aan het werk dat ik wil doen: het begeleiden van mensen met kanker en andere levensvragen.

Het is inmiddels mijn ervaring, dat veel mensen met vragen leven. Heel basale vragen rond leven en dood, ziekte en gezondheid, alleen zijn en opgeslokt worden door contacten, behoefte aan stilte en altijd maar bereikbaar moeten zijn. Ik bied mijn cliënten graag een Pleisterplaats, een plek waar ze in hun eigen stilte hun eigen antwoorden kunnen zoeken.

Ik loop dan even met je mee.

Je mag worden wie je al bent.

Bij de begeleiding gaat het om maatwerk. Je kunt bij mij terecht voor gesprekken, ontspanningsmassages, stervensbegeleiding en/of stembevrijding. Op afspraak is een retraite mogelijk.

Dit is het werk dat ik altijd al wilde doen. De cirkel is rond.