Nieuws - Uitbundigheid in Leeuwarden

De zanggroepen (Je) Binnenstebuiten Tonen zingen tot april rond het thema Lichtheid. We doen als opwarmer wat meer speelse oefeningen. Ineens horen we heel andere klanken bij onszelf en de anderen. Er wordt veel gelachen. En dan zie je ineens twinkelende ogen.

 

De groep op dinsdagochtend vond het heerlijk om op een A-klank vanuit hun hart te zingen. Daarna zongen we op het woord Ja. Ja zeggen tegen het leven. Een uitbundig Ja. En tijdens de laatste repetitie in het kader van Lichtheid zong de dinsdagochtendgroep het lied Noyana: we zijn onderweg naar het paradijs. Het klinkt wat voorzichtig. De zangers stonden met hun neus in de bladmuziek. Op mijn voorstel om de blaadjes weg te leggen werd met afkeuring gereageerd. Toch deden ze het. We stonden in een kring, dicht bij elkaar. En we zongen opnieuw Noyana. De ogen gingen dicht; er werd goed naar elkaar geluisterd. En de klank werd vele malen voller. Dat bracht een groot gevoel van voldoening en Lichtheid.

Met de groep op maandagavond wilde ik een lied van de Maori’s instuderen. Een lied dat gezongen wordt als de kinderen een balspel spelen. Het was mijn bedoeling om het die avond alleen bij de muzieknootjes te houden. Het lied kan in canon worden gezongen. Dat vond ik als koorleider al een uitdaging op zich. In de toekomst konden we ook bewegingen gaan maken bij dit lied. Dat had ik langzaam willen opbouwen. Dat lukte dus niet, want...
Onder de muzieknoten stonden aanwijzingen voor deze bewegingen. Dat zagen de zangers natuurlijk ook. En dat maakte iets heel speels in hen los. Auf die Oberschenkel patschen. In die Hände klatschen. An die Stirn tippen. Daar werd het even stil. Stirn? Wat is Stirn?Terwijl we ons daarover nog aan het beraden waren, hadden enkelen al doorgelezen. De vervolgstap was namelijk Auf die Schenkel des/der rechten Nachbarin patschen, oder die linken Nachbarin. Dat was vele malen leuker. Al zingend maaiden de armen door de lucht en kwamen overal en nergens terecht. Een vrije improvisatie op de tekst. Uiteindelijk ontstond al een vreugdedans in een kring, uitmondend in de CanCan.

Hoe ouder hoe gekker.

Snap jij nu waarom er over wordt geklaagd dat ze na zo’n avond zo slecht in slaap kunnen komen?

Geplaatst op: 22 Maart 2018

terug