Nieuws - Vooruitziende blik

Het is 1997. Ik volg, naast mijn fulltime baan, een HBO opleiding tot counselor. Een medestudent vertelt mij dat hij een bijzonder traject heeft gevolgd bij een centrum in Buitenpost. Daar moet ik volgens hem gaan kijken. Ze hebben een Open Dag. Je moet dan wel het hele dagprogramma volgen. Ik wil er helemaal niet naar toe. Ik heb dat jaar zelden een zaterdag vrij. En toch ga ik... 

Uit nieuwsgierigheid. Ik kom in een haveloze omgeving terecht. Ik voel allemaal oordelen opkomen. Wat doe ik hier?

Die ochtend krijgen alle aanwezigen een geleide meditatie aangeboden. Na afloop inventariseert de procesbegeleidster wat wij tijdens onze meditatie zijn tegengekomen. En met onze antwoorden gaat ze die middag aan de slag. Ieder van ons krijgt een oefening aangeboden om weer een stapje verder te komen op haar weg. De rest van de groep is ondersteunend bij deze oefeningen. En iedere keer kijkt de procesbegeleidster mij aan. Ze geeft steeds aan even niet te weten wat ze met mij moet. Totdat iedereen aan de beurt is geweest. En nog steeds weet ze het niet. Vanuit het  ’niets’ vraagt ze aan mij: “Zing jij?”. Ik ben op dat moment  40 jaar en zing niet meer. Terwijl ik als kind altijd liep te zingen. Zelfs Sinterklaas riep me op de lagere school voor de klas omdat hij had gehoord dat ik zo leuk zong. En sinds mijn 14e zing ik niet meer. Helemaal niet. Zelfs geen ‘Lang zal ze leven’. Raak!

Ik word de koordirigent en de rest van de groep is mijn koor. De begeleidster wil weten welk lied we gaan zingen. Geen idee. Ik zing toch niet? Weerstand. Angst. Maar ik ben de dirigent. Vanuit het ‘niets’ komt ‘Let it Be’ van de Beatles. Maar dat moet ik als dirigent wel even voorzingen. Ik moet de koorleden op weg helpen en hen op hun op hun gemak stellen. Ik? Ik heb het gedaan. Ik heb het lied voorgezongen en mijn koorleden vielen in. Ik heb ze aanwijzingen gegeven en het lied laten klinken zoals ik mij dat voorstelde. Ik voelde mijn energie gaan stromen. Ik kreeg van de anderen te horen dat mijn ogen waren gaan stralen. De procesbegeleidster stelde dat ik mijn pad had gevonden.

Vol adrenaline ging ik naar huis. Verwonderd. En die maandag begon het alledaagse gedoe weer. Ik vergat haar woorden niet, maar ik wist totaal geen handen en voeten te geven aan de gebeurtenis van die zaterdag. Ik zong nog steeds niet.

Het duurde tot 2009 voordat ik begon aan mijn opleiding tot Stembevrijder.

Binnenkort hoop ik 60 te worden: 20 jaar verder.

En ik sta voor een koor!

 

Wil je bij mij komen zingen? 2 wekelijks repeteert het Binnenstebuiten koor in Leeuwarden.

 

 

 

Geplaatst op: 16 Februari 2017

terug